In de serie interviews van mensen die van betekenis zijn voor Wegen met Zegen ben ik vandaag op bezoek bij Dorethé Wagener (55) in Angeren. Zij bestiert de enige winkel die is overgebleven in Angeren. Het is een bloembinderij maar ze is ook druk in de weer met het afgeven en in ontvangst nemen van pakketten. Ik zit op een stoeltje in de winkel terwijl klanten in en uit lopen. Ik merk dat de winkel ook fungeert als sociaal ontmoetingscentrum. Allerlei mensen uit het dorp lopen binnen voor een boodschap of een kop koffie. En iedereen kent elkaar. Tussen de bedrijven door kan ik af en toe een vraag stellen en uiteindelijk lukt het me een beeld van Dorethé te krijgen.
Wat is je achtergrond?
"Ik ben geboren in Huissen op het adres De Geer 9. Mijn ouders hadden daar een tuinderij en verkochten groenten, bloemen en perkplanten. De tuinderij bestaat nog steeds maar wordt nu gerund door mijn broer. De interesse in planten en bloemen kreeg ik van thuis mee, het zit als het ware in de genen. In Bemmel heb ik de lagere tuinbouwschool gevolgd. Daarna heb ik de opleiding Bloemsierkunst in Velp nog gedaan. Dat was een driejarige opleiding en het middenstandsdiploma zat erbij in. Eerst had ik even geen werk in mijn vak en werkte toen tijdelijk in de groentewinkel hier in Angeren. In die tijd werden bloemen uitgevent in Angeren en toen die ondernemer stopte rook ik mijn kans. Ik kon een voormalige wolwinkel, die al een tijdje leegstond aan de Kampsestraat, huren. De dag dat ik de winkel opende staat me nog helder voor de geest, het was 27 april 1994. De dag ervoor gaf ik het openingsfeestje en ik weet nog goed dat mijn oma van 92 er nog bij kon zijn. Na twee jaar kwam dit pand aan de Molenstraat vrij en kon ik het kopen. Voordien zat er een schildersbedrijf in. Ik verkoop bloemen en planten. Vroeger moest je scherp opletten dat alle bloemen in een boeket in een recht vlak stonden. Er mocht geen bloemetje uitsteken anders kreeg je een onvoldoende. Nu is het allemaal veel losser. Men vraagt veel naar veldboeketten en dan mogen er best bloemetjes scheef hangen."
Hoe is je contact met Wegen met Zegen begonnen?
"Margreet Sanders is één van de oprichters van Wegen met Zegen en ik kende haar van de kerk. Ik denk dat ze hier een keer toevallig langskwam en dacht: ik wip eens even aan. Toen bleek het pelgrimspad langs de winkel te lopen. Wandelaars komen via de Kampsestraat uit Bemmel en steken de kruising over om vervolgens op de dijk bij het kerkje uit te komen. Vandaar lopen ze naar het klooster in Huissen. We besloten toen van onze winkel een pleisterplaats te maken voor de wandelaars van het pelgrimspad. Wandelaars kunnen hier een pitstop maken en een kopje koffie drinken, een waterflesje bijvullen of naar de WC gaan. Vooral in het voorjaar is het druk met wandelaars. De lopers van het pelgrimspad zijn dan tevens aan het trainen voor de vierdaagse. Overigens ga ik nog steeds naar de kerk. Als het kan ga ik ook nog steeds mee naar Kevelaer voor de jaarlijkse processie. Als kind kwam ik er al en verkocht daar mijn wratten aan mijn oma. Ik had ze vaak onder de voeten. Oma stak vervolgens een kaarsje voor me op en ik moest haar dan een gulden betalen. Zes weken lang mocht ik niet onder mijn voeten kijken en ze verdwenen inderdaad. Voor de pastoors Donders, Hofstede, Peters en Bomers heb ik bij verschillende feestelijke gelegenheden de bloemen verzorgd."
Wandelaars kunnen hier een pitstop maken en een kopje koffie drinken, een waterflesje bijvullen of naar de WC gaan
Ben je verder nog actief in het dorp?
"Ieder jaar in het eerste weekend van april doe ik mee aan Lentekriebels. Dat is een braderie hier in Angeren. Ik zet 100 stoelen buiten en de mensen vechten er om. De bezoekers kunnen dan hier koffie met appelgebak bestellen. Op 27 september was het de dag van de eenzaamheid. Senioren die er behoefte aan hebben kunnen die dag gratis koffie en appelgebak bij ons krijgen. Verder bestaat ons personeel uit vrijwilligers. Zij zitten in een integratietraject na een aandoening zoals een burn- out. Voordat ze de maatschappij weer in gaan kunnen ze hier tussen de bloemen geleidelijk aan weer wennen aan het vaak drukke leven. Ik probeer tot mijn 68° door te werken maar dat ligt aan het kabinet. Ik heb altijd graag gewerkt. Ik heb dat van mijn vader. Hij zei altijd dat hij de baas een slechte auto gunde (die moest op zijn werk blijven) en dat het personeel een goede auto moest hebben (dan konden ze op tijd op het werk zijn)."
Na anderhalf uur verlaat ik de winkel en heb gezien dat Dorethé voor iedereen aandacht heeft. Dit ondanks de hectiek en de drukte, van pakketbezorger tot binnenlopende klant. De
pelgrimspadwandelaars zullen er geen spijt van krijgen als ze even pauzeren bij Dorethé's Bloembinderij.
Tekst: Joop Koopman
